THOTH MAART 2021 ‘Nieuwe lente voor logecultuur’

Agora Jerash (Jordanië), symbool voor de open agora voor rituaalvernieuwing.

Zonder spiritualiteit geen loge; de maçonnieke cultuur is gedrenkt in verlangen om de diepere gronden van het menselijk bestaan te verkennen. Juist om dat verlangen onbelemmerd en in iedere tijd opnieuw op onbevangen wijze uit te kunnen leven, zijn ritualen en symbolen poly-interpretabel gehouden. Iedere generatie kan en moet er opnieuw inhoud en uitvoering aan geven.

Het nieuwe nummer van Thoth dat het begin van de lente begeleidt, biedt een breed scala aan eigentijdse en toekomstgerichte vergezichten voor een logeleven dat een rijke bron weet te blijven voor persoonlijke geestelijke ontplooiing en constructieve bijdragen aan een wereld waarin zinvol leven voor allen mogelijk is.

www.ritusentempelbouw.nl

Uit het nieuwe nummer: 

“Welke vrijmetselaar droomt er niet stiekem van om een nieuwe werkplaats te starten? De romantiek en lokroep van het spreekwoordelijke witte blad, weet je wel. Welnu, ik alvast niet, maar ik deed het toch, nu ruim vijf jaar geleden. Ik stond, samen met heel wat andere broeders en zusters, aan de wieg van de nieuwe Brugse werkplaats Vàclav Havel. (…) Nieuwe loges en zelfs nieuwe obediënties zijn van alle tijden, maar wij wilden van het momentum optimaal gebruik maken om een nieuwe weg in te slaan.”

(Frank Gevaert: ‘De missie van de loge – Blauwdruk voor een nieuwe loge’) 

“Als wij al een boodschap hebben in de vrijmetselarij is dat die van liefde, waarachtigheid, broederschap. Juist nu, juist in deze tijd en misschien wel meer dan ooit, willen wij zoals altijd handelen volgens de hoogste wet en ernaar streven in de rechte verhouding tot elkaar te blijven staan. En met wat er om ons heen allemaal gebeurt.”

(Jim Zielinski: ‘Inwijding in de maçonnieke cultuur – Proeve van instructie’) 

“Een vrijmetselaar die zich gehouden weet zich aan het adagium zich in het westen te doen kennen, kan niet om de religieuze verbinding heen. (…) Dit kan wel betekenen dat hij in het westen een maçonniek standpunt moet durven innemen, waarmee hij zich kenbaar maakt als vrijmetselaar – waar en wanneer dan ook. (…) Dan wordt de samenleving er ook ‘beter’ van.”

(Edward Figee: ‘De vrijmetselaar als cultuurdrager- Een grootse taak!’) 

“Is de bereidheid om openlijk getuigenis af te leggen over zijn eigen bezorgdheid, zijn persoonlijke sociale engagement en zijn waardering voor de maçonnieke arbeid van de ander niet wat de vrijmetselarij veel minder vrijblijvend maakt dan men zou kunnen vermoeden?”

(Pol Hoste: ‘Weerbaarheid in tijden van wanhoop – Maatschappelijk relevante maçonnieke cultuur?’) 

“In de loop van de negentiende eeuw is de loge uitgegroeid tot een belangrijke plaatselijke machtsfactor, (…) als werkgever, maar ook als stichter van een algemeen ziekenhuis, begraafplaats, kredietbank, scholen, ambachtsopleidingen, enzovoort. Vanuit de loge werden initiatieven ondernomen voor de opvang van uit elkaar gevallen gezinnen bij cholera-epidemieën, de aanvoer van vers drinkwater, de stichting van ambachtsscholen en een ziekenhuis voor ‘vrouwenziekten’.”

(Jan den Ouden: ‘De terugkeer van Jan Verleden – Interview met een broeder uit de Bataafse tijd’) 

“Waar de liberale democraat het moeizame evenwicht tussen vrijheid en gelijkheid door politieke en sociale compromissen zoekt te verwezenlijken en het meest heikele ideaal, dat van de broederlijkheid, in het systeem van de sociale zekerheid probeert te concretiseren, daar kijkt de vrijmetselaar naar de verlichtingsidealen als symbolische tijdloze concepten, als bakens voor het verlangen naar een betere wereld. Of die gerealiseerd kan worden is een vraag die open mag blijven…”

(Erika Vercammen: ‘Zinkend schip of heldenrol? – Een voetnoot bij Harari’)

Doe jezelf of een goede kennis een jaar Thoth cadeau!

www.ritusentempelbouw.nl