Op donderdag 21 juli verschijnt het nieuwe nummer van Thoth, het tweemaandelijkse magazine voor verdieping van kennis en beleving van de vrijmetselarij. Het thema van dit zomernummer is ‘Op reis in de geest’. “Vrijmetselarij beoogt buiten de gebaande paden te gaan en een werkelijkheid voelbaar te maken die het dagelijks bestaan in perspectief zet,” schrijft hoofdredacteur Willem Verstraaten in zijn voorwoord. “In zekere zin is vrijmetselarij een vorm van vakantie van het gewone bestaan van de ‘struggle for life’ en de ‘survival of the fittest’. De symbolische reizen in de maçonnieke rituelen helpen je over grenzen heen waartegen je in het maatschappelijk leven aanloopt. Geen machtiger middel om de persoonlijke grenzen te buiten te gaan dan de taal: in de taal is alles mogelijk. De auteurs van de artikelen in dit nummer willen onderhoudende reisleiders zijn op weg naar een zonovergoten geestelijke vakantie.”
OOK ZESMAAL PER JAAR INGEWIJD WORDEN
IN DE GEHEIMEN VAN DE VRIJMETSELAARS?
Deelnemers aan de Maçonnieke Stichting Ritus en Tempelbouw ontvangen tweemaandelijks het tijdschrift Thoth. Aanmelding kan via de website, www.ritusentempelbouw.nl. De jaarlijkse bijdrage is 35 euro. Iedere nieuwe deelnemer ontvangt een welkomstgeschenk.
Uit het nieuwe nummer:
“Veel vrijmetselaren houden ook in de Grote Ledigheid van de zomer hun zesde zintuig voor symboliek aan het werk. Wie ervoor openstaat, ontdekt op vakantie nieuwe verten waarbij het proza van reisgidsen verbleekt. Om symbolisch op reis te gaan heb je geen auto, vliegticket of rolkoffer nodig: voorzien van uitsluitend geestelijke bagage kun je vrij reizen waarheen je maar wilt. Virtueel op reis gaan in de geest is in deze tijd gemakkelijker dan ooit: zelfs op de ligstoel op het vakantiestrand kun je in de virtuele werkelijkheid van de meegenomen boeken op reis naar nog exotischere bestemmingen, en met de laptop op schoot biedt het internet nog onafzienbaardere vergezichten; je zou er voor eeuwig in rond kunnen dwalen.”
(Willem Verstraaten: ‘Vrij reizen – Op weg in de virtuele werkelijkheid’)
“Zoeken we in de loge een mystiek-religieuze ervaring, in de vorm van een eenwording met de goddelijke genade? Een maçonnieke variant van 'de navolging van Christus' van Thomas à Kempis? Of is het een zoektocht naar innerlijke waarden in onszelf en het daarin aanwezige scheppingsmysterie? Opmerkelijk daarbij is dat een vierduizend jaar oude Egyptische tekst ('Het gesprek van een levensmoede man met zijn ziel') kiest voor het laatste. De ziel verzet zich niet tegen de zelfdoding omdat het leven een geschenk van de goden zou zijn, maar omdat met een dergelijke daad de man zijn verantwoordelijkheid zou ontlopen. "Het leven is er om geleefd te worden!", met alle daaraan verbonden goede en kwade kanten. Overeenkomstig de geblokte vloer op het tableau, die een symbolische weergave vormt van ons leven.
“Wat de man in dit verhaal wil, is vanaf de geblokte vloer in één keer de overstap te maken naar het oosten; hij beseft niet dat, om daar te komen, de tussenliggende weg (onze reis door het leven) en de geestelijke groei door gebruik van daar aanwezige instrumenten, onontbeerlijk zijn. Anders valt er immers niets te toetsen en is geen sprake van 'leven' maar van vegeteren. Een vierduizend jaar oude instructie dus, die nog steeds springlevend is!”
(Jan den Ouden: ‘De mens als 'maat' van alle dingen - Gesprek met onze innerlijke kern’)
“Door traditie mythegevoelig gemaakt, sieren mensen de spiritualiteit graag op met wat langs de millennia van globale samenleving aan verrassend samengestelde guirlandes aan de hemel is achtergelaten. De geest zweeft graag over de horizon ‘beyond everything’. Terugwaden in de prachtige romantiek, waarin alles met iedereen samen wordt gekneed - piramiden zijn als het ware net zo dichtbij als de letter G -, is vooral de kritisch precieze maçonnieke historici een gruwel. Gelet op hun felheid kun je voorzichtig vragen of enige pathologie in deze afkeer niet één van de oorzaken kan zijn tengevolge waarvan de aansluiting van het ‘verborgen’ gehouden maçonnieke ideaal op het ‘openbare’ maatschappelijke ideaal niet werd gevonden. Onze eenheid zoekende symboliek kreeg zelden de ruggensteun van voortschrijdend maatschappelijk inzicht. Ze blijft daarmee op zichzelf aangewezen en daardoor in isolement een kwetsbare esoterie; onveranderd schietschijf voor de kerk, voor wantrouwige halfverlichte kranten en in het bijzonder voor de teamschrijvers van thrillers.
“De grootmeesters van de filosofie hebben daarentegen met historisch tectonisch geweld gemeenschappen geconfronteerd met onverkozen perspectieven en ingrijpende gevolgen. Zij bleven desondanks achtenswaardig in de academische en sociale belangstelling. De maçonnieke voormannen effectueerden als het ware kringetjes in stromend water, wat niets afdeed aan de levenskracht van hun ideaal, maar vermoedelijk wel aan het getal der volgers.”
(Willem G. Ket: ‘Een brug naar de overkant - Filosofie en vrijmetselarij gaan elkaar aan’)
“Waarom beschouwt men het bewustzijn als een van de nog op te lossen problemen in de wetenschap? Waarom is men zo koortsachtig op zoek naar dat iets dat het gevoel van ’er zijn’ oproept? Waarom moet het iets zijn? Er ís wel iets. Onze hersenen – één tot anderhalve kilo vet orgaanweefsel. Over één ding is iedereen het eens: zonder hersenen geen bewustzijn. Maar zelfs met hersenen hebben we lang niet altijd bewustzijn. Een geringe verhoging van het alcoholpercentage in ons bloed, verandert het bewustzijn al. Om over speciaal daarvoor gemaakte geneesmiddelen maar te zwijgen. Een kleine verandering in de chemische samenstelling van ons bloed is al voldoende om de hersenen anders te laten functioneren.
“De schoonheid van het moderne denken is werkelijk onvergelijkbaar en van een andere orde dan de schoonheid van pogingen van mensen van lang geleden om de wereld te begrijpen. Je hoeft alleen maar om je heen te kijken om te zien dat er vooruitgang is. De hoeveelheid kennis waarover bijvoorbeeld Plato en Aristoteles konden beschikken, is zoveel kleiner dan nu voorhanden is, nog los van het feit dat veel van hun kennis aantoonbaar fout was. Maar het is goed om te bedenken dat men over tweehonderd jaar waarschijnlijk zal lachen om onze huidige pogingen iets van deze wereld te begrijpen.”
(Wim van der Horst: ‘Het proces van ‘bewusten’ - De virtuele bewegingen van het taallichaam’)
Een broeder is dramaturgisch gedisciplineerd als hij zijn rol goed kent en tijdens uitvoeringen geen onbedoelde gebaren en handelingen laat zien. En als hij de tegenwoordigheid van geest heeft om onhandig spel van anderen op te vangen en zelf de indruk kan blijven wekken dat hij niet meer doet dan zijn rol spelen. Maar dramaturgische discipline gaat bovenal over de beheersing van de gelaatsuitdrukking, het stemgeluid en de handeling die te verrichten is. Het is vooral deze beheersing die ervoor zorgt dat de medebroeders geloven in de rol die door de acteur gespeeld wordt. Geloven in de rol die je speelt, vereist grote bekwaamheid, inlevingsvermogen en langdurige vorming.”
(Bastiaan Everink: ‘Dramatiek in het ritueel - Magische momenten op correspondentendag’) |
Tijdschrift THOTH 
